week 25: blaas

Voor het eerst in mijn leven meegedaan aan een wedstrijdloop. Een estafetteloop, om precies te zijn. Dat is een wedstrijd die je met een groepje doet. Je knipt een marathon in zes stukjes, en iedereen doet dan één zo’n stukje. Gelukkig waren het zes ongelijke stukjes, dus ik hoefde maar 5,5 kilometer. Ik heb ontdekt dat ik best in staat ben 5,5, kilometer hard te lopen, ook als 5,5 eigenlijk 6 kilometer blijkt te zijn en het 27 graden is (en die zere knie, ach. Kniesoor, zeg ik). Tijdens de paar trainingsrondjes die ik deed voor mijn debuut als estafetteloopster had ik al ontdekt dat ik vaak moet plassen tijdens het rennen, ook als ik vlak daarvoor nog geweest ben. Rare blaas. En op de dag zelf kwam ik erachter dat iedereen heel zenuwachtig is voor de start. Misschien wisten ze dat bij de organisatie, en hadden ze er daarom van alles aan gedaan om het gezellig te maken op het knusse dorpspleintje waar ons startpunt was. Daar waren kraampjes neergezet waar je vers fruit en drinken kon halen, er hingen vlaggen en er speelde een dweilorkestje. Er was ook een chemisch toilet, met een lange rij lopers ervoor. Allemaal zenuwachtig, of ook een rare blaas. Of allebei. Na een tijdje nam het orkestje even pauze. En terwijl ik wachtte op mijn startmoment, kwam de trombonist naast mij staan. Met zijn vrouw en zoon. De vrouw en zoon waren dik, keken stuurs en aten patat. De trombonist was alleen dik. En groot. Ik vertelde hem dat ik het een super gaaf instrument vond, trombone. Dat vond hij ook. ‘Het is het mooiste instrument dat er bestaat’, zei hij glunderend. ‘Nou, dat valt wel mee hoor’, zei zijn vrouw. ‘Ik vind het een hoop herrie, dat geblaas op zo’n ding. Dat vind ik’. ‘O’, stamelde ik beduusd. ‘En als hij dan moet oefenen?’ ‘Dat doet ie godzijdank maar één keer per week’, antwoordde zij. ‘In het buurthuis hoor, niet thuis’, voegde hij er haastig aan toe. Ik keek naar de vrouw en de zoon met de patat en naar de grote dikke man met de trombone en voelde iets droevigs. Heel even maar. Toen moest ik starten. Ik begon te rennen en moest meteen.

week 24: tegenpolen

Wat weet ik van polen? Niet zo veel. Dat ze goed kunnen stucen voor weinig. Althans, dat geldt voor de polen die ik ken. En dat zijn er een stuk of drie. Het is ook niet zo dat ik ze goed ken, die drie. Ik ken ze van het achterwandje van mijn badkamer. Verder niet. Ik weet dus helemaal niks van polen. Onlangs was ik voor het eerst in mijn leven in Krakau. Daar stelde ik vast dat polen over het algemeen vriendelijk zijn en in voor een geintje. En ook dat ze, inderdaad, wist ik wel, nog altijd heel erg gek zijn op hun paus. De meeste polen die ik heb gezien kunnen stevig drinken en eten. Vooral dingen met veel brooddeeg en vlees, en dat dan in onwaarschijnlijk grote porties. Ze zijn ook best relaxt, leek mij. Zo klonk tijdens een busrit ineens een heel harde knal en bleek er iets goed mis te zijn met de rechter achterband. Waarop onze buschauffeur kalm stopte, uitstapte (gevolgd door drie grinnikende Poolse passagiers), even tegen de band schopte en vervolgens weer rustig doorreed. Dat zou bij ons vast anders gaan. Ik zie het alternatieve vervoer al voor me, in allerijl geregeld, mensen toch boos, files achter de bus, Standpunt NL en ga zo maar door. Maar het grootste contrast tussen polen en ons zit ‘m in het haar. Een poolse dame vertelde ons dat polen sowieso nooit met nat haar de deur uit gaan, omdat je dan kou kunt vatten. Bovendien vinden ze het stom en onverzorgd. Dat wij dat hier massaal wel doen (ben er zelf ook zeer goed in, net onder de douche uit, en hup, op de fiets of in de auto, met alle gevolgen van dien voor het kapsel), daar snappen ze niks van. En al die gel, dat is helemaal debiel, zo ging de poolse verder. Polen doen nooit gel in hun haar. Ik ging er er op letten, en verdomd. Nergens een kloddertje te bekennen. Polen vinden gel viezig en klef. Haren moeten droog zijn en wapperen. Ik zie een gouden Poolse carrière voor Hans Klok.

week 23: Lonnie (geschreven voor Nightwriters, en dat was nieuw)

Mijn oude combi-oven. Meeverhuisd vanaf mijn eerste studentenkamer. Hij moest eindelijk maar eens weg. Markplaats. Met de hoogst biedende mevrouw (onvoorstelbaar, wie wil dat ding nou hebben?), spreek ik af op de parkeerplaats van industrieterrein de Bromtol. Ik rijd erheen en voel een lichte opwinding: markplaatsen is nieuw voor mij. Ze belt, ze is er al. Ineens krijg ik het warm. Mijn oude combi-oven. Tientallen Lonnies (bestaan die nog?), pizza’s en kleffe ovenschotels heeft hij grootmoedig verwarmd in zijn vierkante buikje. En hij is niet eens stuk. Ik zie een beige Twingo. Zij staat ernaast en zwaait blij. Voor ik het weet, keer ik om en scheur weg. Ik durf niet in mijn achteruitkijkspiegel te kijken.

week 22: bermgebed

Tanken, ergens op A16 bij Dordrecht. In de berm naast het benzinestation staat een meneer bij zijn auto. Vóór hem ligt een kleedje. Terwijl ik tank, zie ik hem prevelen. Hij knielt, buigt voorover en kust het kleedje. Ik zit inmiddels op 15 liter, hij staat op, blijft prevelen en knielt dan weer. Volledige concentratie, terwijl de file voorbij glijdt en er verbaasd wordt gekeken door automobilisten en mede-tankers. Ik ga betalen en loop terug naar mijn auto. De meneer is klaar en heeft iets te drinken gehaald. Ik vraag hem of hij aan het bidden was en hij knikt van ja. Best een stomme vraag eigenlijk, realiseer ik me. Duh. Het zag er niet bepaald uit als pottenbakken of free fighten, wat hij daar stond te doen in die berm. Maar goed, ik wist even niet zo gauw een openingszin, dat heb je soms. Lukt dat dan wel, hier, eh...zo?, informeer ik. Ja hoor, dat lukt prima, als je je maar goed naar het oosten richt. Bidt hij wel eens vaker op rare plaatsen? Uiteraard, is het antwoord. Als je vijf keer per dag wilt bidden moet je flexibel zijn. En als je dan bijvoorbeeld in een vliegtuig zit? Of in een bus? Geen punt, zegt de vriendelijke meneer, dan buig je gewoon wat minder ver voorover, is allemaal OK. Dus het gaat om de intentie? Yes!, zegt hij met een grote grijns en hij geeft mij een high five. Valt er nog enige lering te trekken uit dit verhaal? Geen idee. Behalve dan wellicht dat je met een berm dus blijkbaar meer kan dan er bommen in plaatsen of er in gaan zitten met een koelbox en een campingstoeltje. Ik zwaai nog even naar de meneer en sluit dan weer aan bij de file op de A16.

week 21: twitterbeest

Kunnen huisdieren eigenlijk ook twitteren? Geen idee, ga ik proberen. Sinds een paar dagen heeft onze Guus een eigen account en inmiddels al vier volgers (waarvan ik er zelf een ben, moet ik eerlijk bekennen. Je moet zo’n beestje toch een beetje in de gaten houden tenslotte). Volgens filosofe Stine Jensen is het wel oppassen geblazen, met al die sociale media en die honderden zogenaamde vrienden die je daar zomaar kunt hebben en die zich net zo makkelijk ineens tegen je kunnen keren. Ooit stortte ze zich als een dolle hond op Facebook, maar kennelijk is ze daar een paar keer flink van een koude sociale kermis thuis gekomen. Stine zit ook niet (meer?) op twitter, althans, ik kon haar niet vinden. Misschien vindt ze dat ook linke soep. Hoe dan ook, als Guus het niet meer leuk vindt, haal ik haar er gewoon weer van af. Maar tot die tijd mag ze van mij vrolijk rondscharrelen in haar virtuele wereldje. @MooiRoodBeessie. Aaien mag, voederen liever niet, ze is allergisch.

week 20: Billy Blue

Beroepshalve praat ik veel met mensen over wat hen zoal drijft in hun werkende leven. Boeiende gesprekken zijn dat vaak. Gaan meestal over veel meer dan alleen dat werkende leven. Pas geleden had ik ook weer zo’n gesprek. Met iemand die mij deed denken aan Betty Blue. Prachtige Franse film met de mooie Beatrice Dalle. Zij speelt een vrouw met een gevaarlijke passie en een flinke steek los. Ware zij daarvoor naar de huisarts gegaan (heeft ze niet gedaan), dan had hij die losse steek misschien gekwalificeerd als ADHD. Of manie. Of iets van dien aard. Degene met wie ik onlangs sprak had er ook last van. Verder leek hij niet zo op Betty/Beatrice (inderdaad, het gaat hier om een heer), maar omdat zijn verhaal me deed denken aan dat van Betty, noem ik hem vanaf onze eerste kennismaking in gedachten 'Billy Blue’. Billy lijkt op Betty. Een ongeremd enthousiasme voor van alles en nog wat, en soms ineens volledig door het lint gaan. Ik herinner me dat Betty in de film plotseling uit onmacht een vork in iemands arm steekt. Niet handig als die vork hoort bij het restaurant waar je werkt, en die arm bij iemand die daar rustig zit te eten. Betty werd ontslagen. Billy viel in vergaderingen zo vaak woedend uit tegen collega’s die hij domme dingen vond zeggen, dat ook hij uiteindelijk werd ontslagen. Ik had nog nooit een echte ontmoeting met iemand die zo nadrukkelijk niet past in onze fijne, aangeharkte, professionele wereld waarin je je vooral moet conformeren aan wat kennelijk normaal is. Billy is superslim en beresterk, maar niet ‘normaal’. Whatever that may be. Hij heeft me er veel over verteld. Bijvoorbeeld dat hij pas nog iemand had geslagen en dat hij soms vellen papier op zijn raam plakt met boze teksten erop. En dat hij heel hard werkt om dat soort dingen niet meer te doen. Want het is ook best eenzaam zo. Veel mensen haken af, zegt Billy. Toen ik opperde dat we na onze gesprekken wat mij betreft best contact konden houden, begon hij te stralen van oor tot oor. En zo valt dan toch te concluderen dat Billy in wezen een heel normaal mens is, voor wie alleen zijn en afscheid nemen behoren tot de meest pijnlijke dingen van het leven. Vond Betty Blue ook.

week 19: (ta)bak(van)fiets

De bakfiets. Je kent ‘m wel. Bereden door hippe moeders met leuke laarzen en King Louie jurken, of door hippe vaders met half lang haar en een papa-dag. Twee hippe blonde kinderen in de bak, boodschappen d’r bij en soms nog een los kind op de fiets ernaast. Ook in mijn stad wemelt het ervan. Ze zijn breed, ze blokkeren feitelijk het hele fietspad. Eigenlijk erger ik me rot aan die krengen. Ze zijn ook reteduur. Maar ja. Je moet wat, als gemiddeld hoog opgeleid tweeverdienend gezin in een betere buurt van een moderne stad. Ik heb zelf nog nooit op een bakfiets gereden. Me wel vaak afgevraagd of dat nou een beetje lekker fietst. Je zou denken van wel, want de gemiddelde hippe moeder of vader zit zeer zelfbewust op zo’n ding. Maar gisteren ontdekte ik de andere kant van het bakfiets-wezen. Het kwam namelijk bijna tot een botsing. Tussen mij en een jongen. Een jongen op een bakfiets. Ja, een jongen. Geen hippe moeder of vader dus. Hij kwam een bocht om zwieren en reed mij zowat omver. ‘O jeetje, sorry’, zei hij. ‘Ja, het is ook zo’n gedoe, zo’n bakfiets. Ik vind het helemaal niks’. Ik vroeg hem wat het gedoe dan precies was en hij zei: ‘nou, gewoon alles’. Na enig doorvragen bleek dat de jongen vond dat ie zwieberde en veel te zwaar was en veel te lomp en te groot. 'Ik kan er niet mee omgaan, het is niet te doen'. Tja. Daar hoor je dus nooit iemand over. Ja, een enkele keer zie je wel eens een zwetende moeder met vet haar, zwoegend tegen de wind in, maar meestal is het van: 'o, zo ideaal..echt, meid, ik zou niet meer anders willen'. De bakfiets is de nieuwe BMW, de buren hebben ‘m ook en hij staat zelfs in het Volkskrant Magazine, in het katern 'Spullen Die Je Moet Hebben'. Maar goed. Laat iedereen vooral z’n gang gaan. En het is vast ook enorm handig en zo. Toch denk ik nog wel eens aan hoe ik vroeger achterop zat bij mijn moeder. Zij had een Union. Een donkergroene. Ik hield haar stevig vast, armpjes om haar middel. Geen last van de wind, want haar rug zat ervoor. Da’s toch heel wat anders dan voor in zo’n bak, met een plastic zeiltje als het regent….daar zit je dan, als hip kind. Wel een fijn vrij uitzicht, maar die veilige rug ben je mooi kwijt.

week 18: uw hart heeft een deur

Met de trein naar mijn broertje. Vlak bij de kaartjesautomaat staat een man met een lange grijze baard en een roze hoedje op zijn hoofd. Om zijn nek hangt een groot bord, waar op staat: ‘uw hart heeft een deur’. Een zonderling, zoals elke grote stad (en elk klein dorp trouwens ook vaak) ze wel heeft. Meestal praat je niet met ze en zij ook niet met jou. Ze roepen of schreeuwen een beetje in de rondte en iedereen vindt dat best. Met deze meneer is dat ook zo, behalve dan dat hij niet roept of schreeuwt. Hij staat daar gewoon en hij glimlacht naar iedereen die voorbij loopt. Sommige mensen kijken even naar het bord en trekken een wenkbrauw op of stoten elkaar grinnikend aan. Maakt de man-met-baard-en-bord niet uit. Hij blijft glimlachen. Ik besluit iets nieuws te doen en hem te vragen wat dat inhoudt, ‘uw hart heeft een deur’. Hij begint het me vriendelijk uit te leggen. ‘Elk hart (‘ja mevrouw, ook dat van u!’) heeft een deur en daar kunt u God door binnen laten’. Aha, denk ik. Op die fiets. ‘Maar hoe werkt dat dan?’, wil ik weten. ‘Nou gewoon, God klopt aan en u moet Hem dan binnen laten’. ‘Moet ik ‘m zelf binnen laten?’ ‘Vanzelfsprekend. God gaat natuurlijk niet inbreken’. Nee, da’s waar. Hij zou wel gek zijn met die 3000 extra agenten die we er sinds Opstelten bij hebben gekregen. Of ik ook in Jezus geloof, informeert de man. Ik geloof van niet, zeg ik. De man gelooft wel. Al twintig jaar. Hij is er een beter mens van geworden. ‘En ik was ondeugend hoor! (ja mevrouw, nog ondeugender dan u!’). Huh? Hoezo, nog ondeugender dan ik? Wat weet deze meneer van mij? Stond er toevallig ergens een deur open? Hoe dan ook, de man is naar eigen zeggen een gelukkig en goed mens sinds de Almachtige in zijn hart bivakkeert. Bij mij dringt hij verder niet aan. Wel diept hij uit een lief heuptasje vol met buttons een boekje op. Dat geeft hij aan mij. Later in de trein vraag ik mij af hoe dat werkt als je onwrikbaar gelooft in een Opperwezen dat in principe alles oplost en het beste met je voorheeft. Zorgt dat er dan voor dat je kalmpjes in een stationshal durft te gaan staan met een bord en een roze hoedje en een heuptasje met buttons? Of komt dat omdat je gewoon van lotje getikt bent? In mijn net gekregen boekje lees ik dat God graag wil dat ik een blij en gelukkig leven heb en me vrij voel. Nou ja zeg, waar bemoeit Hij zich eigenlijk mee? Ik, agnostisch academisch verlicht type, regel dat allemaal zelf wel. Maar ik vind het eigenlijk ook stoer van die meneer. Gek of niet, hij voelt zich in elk geval vrij. Bij ons in Brabant durven ze wat hij doet alleen maar met carnaval. Daarna gaat meestal de deur weer dicht.

week 17: briefgeheim

Ik heb Jan Terlouw de brievenbus gewezen. Jan Terlouw, van Pjotr, Oorlogswinter, Koning van Katoren en…Briefgeheim. Ik heb ze allemaal gelezen. Verslonden, liever gezegd. Gek was ik, op de boeken van Jan Terlouw en op boeken in het algemeen. En nu was Jan Terlouw ineens in Utrecht. Daar is een leuk filmhuis waar ze één keer per maand, op zondagochtend, een kinder- of jeugdfilm vertonen en een speciale gast uitnodigen. Die gast kiest de film uit en vertelt er iets over. Hartstikke leuk. Vandaag was Jan Terlouw dus de gast. Zijn keuzefilm was Briefgeheim. Daar wou ik bij zijn, dus was ik ruim op tijd. Net als Jan Terlouw. Ik zag hem binnen komen, met in zijn hand, je verzint het niet, een brief. Een vriendin van mij zit in de organisatie van het filmgebeuren en zij ving Jan Terlouw netjes op. Of hij trek had in een bakje koffie? Nee, dat hoefde Jan Terlouw niet. Hij wilde eerst nog even de brief posten. Was er hier ergens een brievenbus? ’Ja hoor, hier vlakbij is er eentje’, antwoordde de vriendin-die-in-de-organisatie-zat. En toen ben ik even met hem mee naar buiten gelopen om hem de bewuste bus te wijzen. 'Dank u wel’, zei Jan Terlouw vriendelijk. En daar ging hij. Grijze regenjas, lichte tred, brief in de hand. Ik begon meteen te fantaseren over die brief natuurlijk. Wat zou er in staan? Voor wie was ie? En waarom wilde Jan Terlouw ‘m uitgerekend hier en nu posten? Wilde hij ons een teken geven? Zou hij zelf een Briefgeheim hebben? Iets voor zijn partijgenoot Alexander Pechtold? Een hart onder de riem? Een tip voor in de oppositie? Of woont Jan Terlouw nog steeds in zijn boeken? Ik denk dat dat het is. Het zou in elk geval verklaren dat hij in zijn hele voorkomen en doen en laten een soort eeuwige jeugd lijkt te hebben. En anders is het in ieder geval een mooi verhaal.

Week 16: hobby-end door het leven

Ik moet hobby-end door het leven. Raar woord zo, hobby-end. Of is het hobbyend, zonder streepje? Of hobbieënd, met puntjes? Hoe dan ook, hobby(-)en is mijn lot. Zegt de astroloog. Ook weer een primeur. Nog nooit was ik bij een astroloog geweest. Ik dacht altijd, ja jeetje zeg, wat nou, een astroloog…wat heb ik in vredesnaam te zoeken bij iemand in een paarse jurk en/of trui (beiden zelf gebreid), die mij aan de hand van wierookstokjes en magische stenen en onbegrijpelijke diagrammen vertelt hoe ik in elkaar zit, en wat ik daar dan vervolgens mee moet? Weet ik allemaal heus zelf wel. En anders kijk ik wel een middagje naar Astro TV of ik koop een Libelle. Maar ja. Nu ben ik dus toch geweest. Alweer een vooroordeel ontzenuwd. Ik vond deze astroloog namelijk leuk. En down to earth. Ondanks de wierookstokjes die, eerlijk is eerlijk, wel stonden te branden in zijn kamer (misschien moet dat wel van de Astrologen Code Commissie en kun je er gewoon niet omheen, als astroloog). Hij zei dat ik hobby(-)end door het leven moet en minder moet ploeteren en hard werken en me zorgen maken over van alles en nog wat. Hij zei nog veel meer, maar dit is wat we me vooral bijblijft. Hobbies. Mm. Ik denk dan direct aan Bob Ross en vouwblaadjes en kurk, maar dat bedoelde hij niet. Hobby-en stond in mijn horoscoop gelijk aan ‘genieten’, ‘loslaten’ en laissez faire. Dat is wat mij te doen staat in het leven. Niks Nobelprijs of Olympische medaille op de vierhonderd meter horden. Ga hobby-en!! Toen ik het huis van de astroloog verliet en naar mijn auto liep, reed er een ouderwets vrachtwagentje met een open laadbak vol met verse groenten en bloemen voorbij. Wow, dacht ik. Zou dat een teken zijn? Een symbool voor de ontluikende lente? De astroloog zou vast zeggen van wel. En ik dacht het ook. Lente! Mooi moment om aan een hobby te beginnen. Want wie ben ik om mijn lot te ontlopen??

week 15: ont-moeten

In mijn werk kom ik heel veel verschillende mensen tegen. Met sommigen is de klik er vanzelf. Met anderen niet. In die laatste categorie zitten voor mij de Bullebakken. De Alfamannetjes. De Baasjes. Daar zijn er best veel van, toch nog. Wat ik lastig aan ze vind, is de stelligheid waarmee ze alles weten en vertellen. En dat er altijd zoveel moet van ze. Zal wel met mijn ascendant te maken hebben. Deze week zat ik aan tafel met zo’n Alfaman. Ik had me druk gemaakt over onze ontmoeting. Ik had de alfaman al een paar keer in het voorbijgaan gezien en flarden van zijn stoere flinkheid meegekregen. Mijn belangrijkste gedachten voor het gesprek: 1) dat wordt niks 2) dat wordt klote 3) hij is een eikel. We begonnen aan ons gesprek. Ergens halverwege kreeg ik telefoon. Van een familielid. Mobiel vergeten uit te zetten. Hij vond dat niet erg. Haalde koffie voor mij. En vertelde vervolgens over zijn eigen achtergrond en familie geschiedenis, waarin veel verdriet zat. Ik vertelde ook een paar dingen. Daar luisterde hij naar. Hij had me te pakken, deze Alfaman. Iemand echt ontmoeten is bijzonder.

Week 14: varen in het donker

Varen in het donker is bijna net zo leuk als voor op een fiets zitten (zie week 9). Vooral als je naar Vlieland vaart. Ik ben verliefd op Vlieland. En op varen in het donker. Of, om precies te zijn, in de schemering. De lucht was grijs-oranje en de haven van Harlingen werd steeds kleiner en zwarter. Wow. Magisch was het, om het water wel te voelen maar niet te zien. Toen we even onderweg waren kwam er een visserboot voorbij glijden. Nog spannender. Varen in het donker op een vissersboot. Maar dat is misschien iets voor volgende week.