week 24: tegenpolen

Wat weet ik van polen? Niet zo veel. Dat ze goed kunnen stucen voor weinig. Althans, dat geldt voor de polen die ik ken. En dat zijn er een stuk of drie. Het is ook niet zo dat ik ze goed ken, die drie. Ik ken ze van het achterwandje van mijn badkamer. Verder niet. Ik weet dus helemaal niks van polen. Onlangs was ik voor het eerst in mijn leven in Krakau. Daar stelde ik vast dat polen over het algemeen vriendelijk zijn en in voor een geintje. En ook dat ze, inderdaad, wist ik wel, nog altijd heel erg gek zijn op hun paus. De meeste polen die ik heb gezien kunnen stevig drinken en eten. Vooral dingen met veel brooddeeg en vlees, en dat dan in onwaarschijnlijk grote porties. Ze zijn ook best relaxt, leek mij. Zo klonk tijdens een busrit ineens een heel harde knal en bleek er iets goed mis te zijn met de rechter achterband. Waarop onze buschauffeur kalm stopte, uitstapte (gevolgd door drie grinnikende Poolse passagiers), even tegen de band schopte en vervolgens weer rustig doorreed. Dat zou bij ons vast anders gaan. Ik zie het alternatieve vervoer al voor me, in allerijl geregeld, mensen toch boos, files achter de bus, Standpunt NL en ga zo maar door. Maar het grootste contrast tussen polen en ons zit ‘m in het haar. Een poolse dame vertelde ons dat polen sowieso nooit met nat haar de deur uit gaan, omdat je dan kou kunt vatten. Bovendien vinden ze het stom en onverzorgd. Dat wij dat hier massaal wel doen (ben er zelf ook zeer goed in, net onder de douche uit, en hup, op de fiets of in de auto, met alle gevolgen van dien voor het kapsel), daar snappen ze niks van. En al die gel, dat is helemaal debiel, zo ging de poolse verder. Polen doen nooit gel in hun haar. Ik ging er er op letten, en verdomd. Nergens een kloddertje te bekennen. Polen vinden gel viezig en klef. Haren moeten droog zijn en wapperen. Ik zie een gouden Poolse carrière voor Hans Klok.