week 20: Billy Blue

Beroepshalve praat ik veel met mensen over wat hen zoal drijft in hun werkende leven. Boeiende gesprekken zijn dat vaak. Gaan meestal over veel meer dan alleen dat werkende leven. Pas geleden had ik ook weer zo’n gesprek. Met iemand die mij deed denken aan Betty Blue. Prachtige Franse film met de mooie Beatrice Dalle. Zij speelt een vrouw met een gevaarlijke passie en een flinke steek los. Ware zij daarvoor naar de huisarts gegaan (heeft ze niet gedaan), dan had hij die losse steek misschien gekwalificeerd als ADHD. Of manie. Of iets van dien aard. Degene met wie ik onlangs sprak had er ook last van. Verder leek hij niet zo op Betty/Beatrice (inderdaad, het gaat hier om een heer), maar omdat zijn verhaal me deed denken aan dat van Betty, noem ik hem vanaf onze eerste kennismaking in gedachten 'Billy Blue’. Billy lijkt op Betty. Een ongeremd enthousiasme voor van alles en nog wat, en soms ineens volledig door het lint gaan. Ik herinner me dat Betty in de film plotseling uit onmacht een vork in iemands arm steekt. Niet handig als die vork hoort bij het restaurant waar je werkt, en die arm bij iemand die daar rustig zit te eten. Betty werd ontslagen. Billy viel in vergaderingen zo vaak woedend uit tegen collega’s die hij domme dingen vond zeggen, dat ook hij uiteindelijk werd ontslagen. Ik had nog nooit een echte ontmoeting met iemand die zo nadrukkelijk niet past in onze fijne, aangeharkte, professionele wereld waarin je je vooral moet conformeren aan wat kennelijk normaal is. Billy is superslim en beresterk, maar niet ‘normaal’. Whatever that may be. Hij heeft me er veel over verteld. Bijvoorbeeld dat hij pas nog iemand had geslagen en dat hij soms vellen papier op zijn raam plakt met boze teksten erop. En dat hij heel hard werkt om dat soort dingen niet meer te doen. Want het is ook best eenzaam zo. Veel mensen haken af, zegt Billy. Toen ik opperde dat we na onze gesprekken wat mij betreft best contact konden houden, begon hij te stralen van oor tot oor. En zo valt dan toch te concluderen dat Billy in wezen een heel normaal mens is, voor wie alleen zijn en afscheid nemen behoren tot de meest pijnlijke dingen van het leven. Vond Betty Blue ook.