week 17: briefgeheim

Ik heb Jan Terlouw de brievenbus gewezen. Jan Terlouw, van Pjotr, Oorlogswinter, Koning van Katoren en…Briefgeheim. Ik heb ze allemaal gelezen. Verslonden, liever gezegd. Gek was ik, op de boeken van Jan Terlouw en op boeken in het algemeen. En nu was Jan Terlouw ineens in Utrecht. Daar is een leuk filmhuis waar ze één keer per maand, op zondagochtend, een kinder- of jeugdfilm vertonen en een speciale gast uitnodigen. Die gast kiest de film uit en vertelt er iets over. Hartstikke leuk. Vandaag was Jan Terlouw dus de gast. Zijn keuzefilm was Briefgeheim. Daar wou ik bij zijn, dus was ik ruim op tijd. Net als Jan Terlouw. Ik zag hem binnen komen, met in zijn hand, je verzint het niet, een brief. Een vriendin van mij zit in de organisatie van het filmgebeuren en zij ving Jan Terlouw netjes op. Of hij trek had in een bakje koffie? Nee, dat hoefde Jan Terlouw niet. Hij wilde eerst nog even de brief posten. Was er hier ergens een brievenbus? ’Ja hoor, hier vlakbij is er eentje’, antwoordde de vriendin-die-in-de-organisatie-zat. En toen ben ik even met hem mee naar buiten gelopen om hem de bewuste bus te wijzen. 'Dank u wel’, zei Jan Terlouw vriendelijk. En daar ging hij. Grijze regenjas, lichte tred, brief in de hand. Ik begon meteen te fantaseren over die brief natuurlijk. Wat zou er in staan? Voor wie was ie? En waarom wilde Jan Terlouw ‘m uitgerekend hier en nu posten? Wilde hij ons een teken geven? Zou hij zelf een Briefgeheim hebben? Iets voor zijn partijgenoot Alexander Pechtold? Een hart onder de riem? Een tip voor in de oppositie? Of woont Jan Terlouw nog steeds in zijn boeken? Ik denk dat dat het is. Het zou in elk geval verklaren dat hij in zijn hele voorkomen en doen en laten een soort eeuwige jeugd lijkt te hebben. En anders is het in ieder geval een mooi verhaal.