week 22: bermgebed

Tanken, ergens op A16 bij Dordrecht. In de berm naast het benzinestation staat een meneer bij zijn auto. Vóór hem ligt een kleedje. Terwijl ik tank, zie ik hem prevelen. Hij knielt, buigt voorover en kust het kleedje. Ik zit inmiddels op 15 liter, hij staat op, blijft prevelen en knielt dan weer. Volledige concentratie, terwijl de file voorbij glijdt en er verbaasd wordt gekeken door automobilisten en mede-tankers. Ik ga betalen en loop terug naar mijn auto. De meneer is klaar en heeft iets te drinken gehaald. Ik vraag hem of hij aan het bidden was en hij knikt van ja. Best een stomme vraag eigenlijk, realiseer ik me. Duh. Het zag er niet bepaald uit als pottenbakken of free fighten, wat hij daar stond te doen in die berm. Maar goed, ik wist even niet zo gauw een openingszin, dat heb je soms. Lukt dat dan wel, hier, eh...zo?, informeer ik. Ja hoor, dat lukt prima, als je je maar goed naar het oosten richt. Bidt hij wel eens vaker op rare plaatsen? Uiteraard, is het antwoord. Als je vijf keer per dag wilt bidden moet je flexibel zijn. En als je dan bijvoorbeeld in een vliegtuig zit? Of in een bus? Geen punt, zegt de vriendelijke meneer, dan buig je gewoon wat minder ver voorover, is allemaal OK. Dus het gaat om de intentie? Yes!, zegt hij met een grote grijns en hij geeft mij een high five. Valt er nog enige lering te trekken uit dit verhaal? Geen idee. Behalve dan wellicht dat je met een berm dus blijkbaar meer kan dan er bommen in plaatsen of er in gaan zitten met een koelbox en een campingstoeltje. Ik zwaai nog even naar de meneer en sluit dan weer aan bij de file op de A16.