De spelregels: grote en kleinere nieuwe dingen wisselen elkaar af. Niet volgens een vast patroon, maar zo dat er op den duur een balans ontstaat tussen ‘groots & meeslepend’ en ‘huis, tuin & keuken’. Sommige nieuwe dingen zijn gepland, andere niet. Allemaal goed, nieuw is nieuw. Sommige nieuwe dingen zijn leuk, andere niet. C'est la vie, nieuw is nieuw. Smokkelen mag niet. Geen verzinsels opschrijven dus, of dingen die ik drie jaar geleden al eens een keer voor het eerst heb gedaan. Nieuw moet ook echt nieuw zijn. En tot slot: dit project is een experiment. Daarom moet er zo nu en dan iets geconcludeerd worden. Het geeft niet wat. Als het maar inspireert, prikkelt en vooral...nieuwsgierig maakt.

dinsdag 15 maart 2011

week 15: ont-moeten

In mijn werk kom ik heel veel verschillende mensen tegen. Met sommigen is de klik er vanzelf. Met anderen niet. In die laatste categorie zitten voor mij de Bullebakken. De Alfamannetjes. De Baasjes. Daar zijn er best veel van, toch nog. Wat ik lastig aan ze vind, is de stelligheid waarmee ze alles weten en vertellen. En dat er altijd zoveel moet van ze. Zal wel met mijn ascendant te maken hebben. Deze week zat ik aan tafel met zo’n Alfaman. Ik had me druk gemaakt over onze ontmoeting. Ik had de alfaman al een paar keer in het voorbijgaan gezien en flarden van zijn stoere flinkheid meegekregen. Mijn belangrijkste gedachten voor het gesprek: 1) dat wordt niks 2) dat wordt klote 3) hij is een eikel. We begonnen aan ons gesprek. Ergens halverwege kreeg ik telefoon. Van een familielid. Mobiel vergeten uit te zetten. Hij vond dat niet erg. Haalde koffie voor mij. En vertelde vervolgens over zijn eigen achtergrond en familie geschiedenis, waarin veel verdriet zat. Ik vertelde ook een paar dingen. Daar luisterde hij naar. Hij had me te pakken, deze Alfaman. Iemand echt ontmoeten is bijzonder.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten