Week 5: jeu de boules in schotland

Altijd verfrissend om even de grens over te kijken. Schotland deze keer. Glasgow. Wat is er veel dat ik niet wist over deze stad en de mensen die er wonen. De stad: van een afstandje geen beauty. Er loopt een snelweg dwars doorheen en het staat er vol met lelijke gebouwen. Maar als je iets beter kijkt zie je zo nu en dan een art deco juweel, ontworpen door Charles Rennie Macintosh. Charles Rennie, geboren in 1868, was een zeer getalenteerd architecht en kunstenaar. Hij heeft de Glasgow School of Arts gemaakt. De lift is daar een Japanse lampion, en Rennie wilde ook dat in de houten vazen bij de deurposten van de ateliers elke dag verse rode rozen werden gezet. Want, zo vond Rennie, de natuur is de hoogste vorm van kunst. Jaja, schoonheid in Glasgow. Ook in de tearoom van Rennie's hand, waar het zomaar kan gebeuren dat je een oud vrouwtje in haar eentje ziet zitten aan een sjiek tafeltje, alwaar ze, na het verorberen van een mierzoet citroentaartje, ongegeneerd twee boeren laat. Dat brengt me vanzelf bij de mensen in Glasgow. Wat zijn ze leuk. Ik wil niet slijmen (hou zelf niet van dat mierzoete), maar dit viel echt op. Iedereen is aardig en wil met je kletsen. Zelfs in de schoenenzaak waar wij niets kochten werden we lachend uitgezwaaid door het voltallige personeel. Taxichauffeurs worden je vrienden in Glasgow. En de dame van de toeristische bustour (tja, je moet toch elke week iets nieuws doen) zorgde er persoonlijk voor dat die bus, vol met Amerikaanse toeristen, speciaal voor ons een eindje om reed, want wij wilden naar het station. 'John, can you make a turn please, for these two Dutch girls?', riep ze charmant in haar microfoon. Heerlijk, Glasgow. Ze doen er ook een soort jeu de boules, met hele grote zwarte ballen op een strak groen grasveldje. En als ze klaar zijn met een spelletje, dan kijken ze niet wie er het dichtst bij het kleinste balletje ligt. Daar gaat het kennelijk niet om. Het gaat om de fun. I love Glasgow. Dus. Tip van de week: ga eens naar een best lelijke, vreemde stad, en ontdek hoe leuk het er kan zijn.

Week 4: goeie groep

Afgelopen week heb ik een goeie groepssessie gehad (ja, afgelopen week, alleen zie ik nu pas kans erover te schrijven. Voor de oplettende lezer: ik loop dus op schema, qua Elke Week Iets Nieuws). Dat was voor het eerst. Niet dat ik nooit eerder plezier beleefd heb aan dingen doen met groepen hoor, dat is het niet. Groepen zijn (soms) best OK. Maar vaak ook ingewikkeld, vind ik. Vooral als er iets therapeuterigs mee moet gebeuren. Niet dat ik dat ooit gedaan heb trouwens, dus wat weet ik er eigenlijk van. Herstel, wat wist ik er eigenlijk van. Want afgelopen week heb ik dus voor het eerst in mijn leven iets therapeuterigs gedaan met een groep. Waarom? Omdat ik, jawel, nieuwsgierig was. En was het goed? Ja. Zowaar. Veel van mijn vooroordelen over soft gedoe, enge toestanden met wierook, paarse jurken en elkaar na afloop heel genant moeten omhelzen bleken totale onzin. Let wel, veel van mijn vooroordelen. Sommige dingen klopten. En toch was het een goeie sessie. Misschien kwam dat omdat ik me had voorgenomen er met open vizier naartoe te gaan. Ja, dat was het, denk ik. En verder zeg ik er lekker niks over.