week 9: fijn fietsen

Als het om sporten gaat, ben ik een gespleten persoonlijkheid. Geef me een bal en ik kan er van alles mee: tennissen, squash, hockey, voetbal. Allemaal leuk, en ik ben er nog aardig goed in ook. Hetzelfde geldt voor hard rennen, en spieren trainen op apparaten. Maar. Het gaat mis als ik iets gymnastisch moet doen. Hou me ten goede, aan mijn lenigheid ligt het niet. Ik raak met gemak vanuit voorover gebogen stand mijn tenen aan en doe fluitend de lotuszit. Als ik de krant lees, liefst op de grond, vouw ik mijn benen onder mijn lijf als een elastiekje. Aan souplesse geen gebrek dus. Ik ben alleen een tikje onhandig. En bovendien lichtelijk bang uitgevallen. Vandaar dat ik op school geen sprong over de bok durfde te maken. En het maar niet voor elkaar kreeg om fatsoenlijk in een touw te klimmen (te hoog), een koprol over de kast te maken (te eng), of een vogelnestje te doen in de ringen (te complex). Ik heb het ook met paardrijden (hoe kom je in vredesnaam zo’n paard op?) en met abseilen (nog nooit gedaan). Dus vandaar dat het voor mij een hele prestatie was om voorop een fiets te gaan zitten. Voorop ja. Op zo’n hippe fiets met een plankje voor het stuur, waar je dan zo’n hip kratje op kunt zetten en een hip hondje in kunt doen. Of boodschappen. Dat kratje zat er niet op, dus ik kon er zo opspringen. Qua souplesse een makkie, maar voor mij als onhandig en licht neurotisch gymnastisch type een risicovolle onderneming. Toch gedaan dus, omdat het stiekem nog op mijn lijstje stond van nieuwe dingen om te doen. Het leek me zo fijn, iemand achter je te voelen die stuurt en de boel in evenwicht houdt, en jij dan voorop met de wind in je haren en je benen vooruit. Het was inderdaad precies zo fijn als ik dacht. En ik zeg lekker niet wie er fietste.