week 11: bezinnen

Tien weken onderweg met Elke Week Iets Nieuws. Mooi moment voor een eerste bezinning. Er moet immers zo nu en dan iets geconcludeerd worden. Hoe lopen de zaken? Valt er al iets te vast te stellen? In ieder geval dat het nog best een tour is, om elke week iets nieuws te doen. Ik vind mezelf best wel ondernemend en avontuurlijk en outgoing en zo, en toch. De waan van de dag, dagelijkse beslommeringen, het genoegen van de vaste routines, ze maken het de nieuwsgierigheid niet altijd even makkelijk. Voor je het weet vergeet je om iets nieuws te doen, of heb je er gewoon even geen zin in. Maar ja. Afgelopen week was ik bij een begrafenis. De begrafenis van een vriendin van een heel goede vriend. Ze was zelf uit het leven gestapt, na jaren van ziek en bang zijn. Ontzettend dapper heeft ze geprobeerd haar demonen de baas te worden. Maar in een onbewaakt moment deelden die toch de genadeklap uit. Ze was bijzonder en lief, deze vriendin van mijn vriend. Tijdens de dienst vertelde hij dat ze, ondanks al haar problemen en angst, altijd benieuwd was naar hoe het met hem ging. Dat ze daar naar vroeg, dat ze meeleefde en oprecht nieuwsgierig was. En dat hij, als hij bij haar op de koffie ging, altijd het mooie kopje kreeg - ze nam zelf die met de barst erin. Ze had veel liefde in huis, deze vrouw. In het afscheidsboekje dat voor haar was gemaakt, stond dat ze zich, nog niet zolang geleden, een paar dingen had voorgenomen. Ze wilde er weer op uit, met de bus naar een museum. Of zelf een boodschap doen. En ze wilde elke week iets nieuws ondernemen. Ik voelde een schokje toen ik dat las. Ondanks alles wat haar in de weg zat, wilde ze uiteindelijk dus gewoon hetzelfde als ik: leven, dingen meemaken en zoveel mogelijk ontdekken. Als je ervoor kunt kiezen om elke week iets nieuws te doen dan is dat geluk, realiseerde ik me nog maar eens. Mijn blog is vanaf nu dus ook een beetje voor haar. Uit eerbied, en omdat ze de wereld zoveel te bieden had met haar liefde en haar nieuwsgierigheid.