week 7: glamour in Utrecht

Mijn stad en de film. Al jaren geniet ik van ons eigen leuke knusse festival, maar niet eerder had ik de glitter van zo dichtbij aanschouwd. We gingen naar de jubileumavond. Het filmfestival werd 30 en mijn lief had kaarten. Vóór ons Willeke van Ammelrooij, naast ons Ronald Giphart (ook een filmicoon), links Renée Soutendijk en ergens rechtsachter Barry Atsma (die in zijn eentje zorgt voor de glamourisering van Leidsche Rijn, als ik me niet vergis). Veel mensen droegen een gouden omslagdoek, omdat ze hadden meegelopen in de plechtige processie van het Gouden Kalf door onze Domstad. Het was een typisch Utrechtse glamour-doek, vond ik. Mooi, maar niet schreeuwerig om aandacht vragend (had van mij best ietsje meer gemogen) en nog duurzaam ook, want heel goed opnieuw te gebruiken (de gouden bruiloft van je ouders? En wat te denken van een leuk patchwork knutselkussen voor je kind?). Tja, glamour in Utrecht. Dat is een rode loper met een best wel klein kluitje mensen, die het machtig vinden, al die celebreties in hun stadsie. En dan 100 meter verderop een fietsenzaak. Je kunt die zaak zo ongeveer zien vanaf de loper. ‘Hei-bike, betaalbaar fietsen’. Dus niet ‘lekker fietsen’, of ‘keihard fietsen’, of ‘super mooi en gaaf fietsen’, maar ‘betaalbaar fietsen’. Doe maar niet te duur, ga gewoon een beetje voordelig fietsen. Says it all. Als je wegloopt van die rode loper bij de Utrechtse schouwburg, het maakt niet uit welke kant op, dan is de glamour letterlijk binnen een minuut verdwenen. Dan is het fietsenzaak, dierenwinkel, Japans eettentje met roze porseleinen poesjes in de etalage, en verder geen drukte. In Utrecht zijn we bescheiden trots. Geen briesende stier, maar een aardig kalfje. Glamour in Utrecht, ik hou ervan.