De spelregels: grote en kleinere nieuwe dingen wisselen elkaar af. Niet volgens een vast patroon, maar zo dat er op den duur een balans ontstaat tussen ‘groots & meeslepend’ en ‘huis, tuin & keuken’. Sommige nieuwe dingen zijn gepland, andere niet. Allemaal goed, nieuw is nieuw. Sommige nieuwe dingen zijn leuk, andere niet. C'est la vie, nieuw is nieuw. Smokkelen mag niet. Geen verzinsels opschrijven dus, of dingen die ik drie jaar geleden al eens een keer voor het eerst heb gedaan. Nieuw moet ook echt nieuw zijn. En tot slot: dit project is een experiment. Daarom moet er zo nu en dan iets geconcludeerd worden. Het geeft niet wat. Als het maar inspireert, prikkelt en vooral...nieuwsgierig maakt.

zaterdag 28 augustus 2010

Week 3: Cubaanse flessenpost

Eigenlijk is flessenpost natuurlijk iets ouds. En wat ik deze week doe, is ook niet echt flessenpost. Maar wel iets dat er op lijkt. Ik heb foto's en een brief in een envelop gestopt en daar een heel vaag Cubaans adres op geschreven. Straatnamen en huisnummers heb ik namelijk niet, en ook de achternamen van de beoogde ontvangers van mijn post zijn mij onbekend. Ik vraag Leo om mijn envelop op de bus te doen op Cuba. Is ie tenminste al een stukkie op weg. Ik ken Leo sinds kort. Hij gaat binnenkort, zoals elk jaar, naar Cuba. Niet naar foute all-inclusive toeristenoorden, maar naar kleine dorpen en stadjes. Daar heeft hij vrienden. En die zoekt hij graag op. Twee jaar geleden waren wij zelf op Cuba. We hebben een deel van het eiland doorkruist in een autootje, dat het uiteindelijk pruttelend en hortend en stotend begaf. Dat gebeurde in een afgelegen dorp met een paar straten en een benzinepomp. Bij die pomp zijn we hulp gaan vragen. Ene Abelardo wist daar te vertellen dat zijn vriend Noel veel verstand had van auto's. De mensen van de benzinepomp knikten. Ja, Noel, die weet alles van auto's. Maar Noel was helaas net weg op zijn motor. Geen nood. Abelardo sprong op zijn mountain bike en keerde een half uur later terug. Met Noel. Beide mannen hebben drie uur lang geprobeerd onze auto weer aan de praat te krijgen. Tevergeefs. Toen hebben ze ons geholpen met het bellen van het autoverhuur-bedrijf. We moesten immers verder. Zoiets valt niet mee op Cuba, maar het is gelukt. Dankzij Noel en Abelardo. Toen de norse mannen van Cuba-Car Rent arriveerden, bleven ze er als havikken bij staan om zeker te weten dat ons geen oor aan genaaid zou worden. Ze goten de benzine van ons oude barreltje met behulp van een slang eigenhandig over in de vervangende auto. Ze wilden niks van ons hebben. Ze zwaaiden ons uit. Toen we uiteindelijk 's avonds laat aankwamen in ons pension, bleken ze gebeld te hebben om te checken of we wel goed waren aangekomen Ik heb nog een tijdje af en toe met ze gemaild, maar uiteindelijk kreeg ik geen reactie meer. En dus stop ik nu de foto's van onze ontmoeting in een envelop, waar alleen maar op staat: 'Aan Noel en Abelardo, Benzinepomp, Contramaestre, Cuba'. Mijn allereerste flessenpost, met hulp van Leo. Ik hoop dat ik aanspoel.

Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)